Próg słyszenia to najcichszy dźwięk o danej wysokości, który dana osoba jest w stanie usłyszeć. Mierzy się go w audiometrii tonalnej, osobno dla każdej częstotliwości i każdego ucha, a wyniki zaznacza na audiogramie.
Jak się go wyznacza
Badający podaje ton i stopniowo go ścisza, aż przestaniesz go słyszeć, a potem zwiększa głośność małymi krokami. Za próg uznaje się poziom, przy którym słyszysz ton w mniej więcej połowie prób. Dlatego reaguj zawsze, gdy masz wrażenie, że coś usłyszałeś — nawet jeśli dźwięk był bardzo cichy i nie masz pewności.
Jak czytać wartości progu
Próg podaje się w decybelach (dB HL). 0 dB HL to przeciętny próg osób z prawidłowym słuchem. Im wyższa wartość progu, tym głośniejszy musi być dźwięk i tym gorszy słuch:
- do ok. 20 dB HL — słuch w normie,
- wyżej — ubytek słuchu, tym większy, im wyższy próg; szczegóły w haśle stopnie niedosłuchu.
Próg w różnych częstotliwościach
Próg słyszenia bywa różny dla niskich i wysokich dźwięków. Bardzo często ludzie słyszą dobrze niskie tony, a gorzej wysokie — wtedy mowa jest słyszalna, ale niewyraźna. Dlatego jedna liczba nie opisuje słuchu w pełni — liczy się cały wykres.
Próg słyszenia a próg dyskomfortu
Poza progiem słyszenia ważne bywa też to, od jakiej głośności dźwięk staje się nieprzyjemny. Przy niedosłuchu odbiorczym odległość między „ledwo słyszę” a „za głośno” bywa niewielka. Protetyk słuchu bierze to pod uwagę przy ustawianiu aparatu, żeby ciche dźwięki były słyszalne, a głośne — nie męczące.