Niedosłuch przewodzeniowy powstaje wtedy, gdy dźwięk ma trudność z dotarciem przez ucho zewnętrzne lub środkowe do ucha wewnętrznego. Samo ucho wewnętrzne działa zwykle prawidłowo. To ważna różnica w porównaniu z niedosłuchem odbiorczym: niedosłuch przewodzeniowy często da się leczyć.
Przyczyny
- czop woskowinowy — najprostsza do usunięcia przyczyna,
- płyn w uchu środkowym — np. po infekcji lub przy niedrożności trąbki słuchowej; częsty u dzieci,
- zapalenie ucha zewnętrznego lub środkowego,
- perforacja błony bębenkowej — np. po urazie lub zapaleniu,
- otoskleroza — choroba, w której kosteczka strzemiączko traci ruchomość,
- wady budowy ucha zewnętrznego lub środkowego.
Objawy
Dźwięki są przytłumione, jakby przez watę, a ucho bywa „zatkane”. Charakterystyczne jest to, że własny głos słychać głośniej niż zwykle. Mowa jest zwykle wyraźna, jeśli tylko jest wystarczająco głośna — w przeciwieństwie do niedosłuchu odbiorczego, przy którym głośniej nie zawsze znaczy wyraźniej.
Jak się go rozpoznaje
Lekarz ogląda ucho i bada słuch. Na audiogramie widać odstęp między krzywą przewodnictwa powietrznego a kostnej: przez wibrator za uchem badany słyszy lepiej niż przez słuchawki. Tympanometria pomaga ocenić, czy w uchu środkowym jest płyn lub czy błona bębenkowa porusza się prawidłowo.
Leczenie
Leczenie zależy od przyczyny: usunięcie woskowiny, leczenie zapalenia, a w niektórych przypadkach zabieg — np. zamknięcie perforacji czy operacja przy otosklerozie. Decyzję podejmuje laryngolog. Gdy leczenie nie przywraca słuchu albo nie jest możliwe, pomaga aparat słuchowy. Przy niektórych niedosłuchach przewodzeniowych sprawdzają się też aparaty przenoszące dźwięk przez kość czaszki.
Niedosłuch mieszany
Zdarza się, że niedosłuch przewodzeniowy występuje razem z odbiorczym — mówi się wtedy o niedosłuchu mieszanym. Na audiogramie obie krzywe leżą poniżej normy, a między nimi jest odstęp.